هنوز هم باورم نمیشود که آیت الله بهجت.... یعنی او رفت..!؟؟؟

دیشب با خود می اندیشیدم که این مرد بزرگ، هنگامی که با عزرائیل ملاقات کرد، چه حسی داشت؟ فقط می توانم بگویم خوش به سعادتش؛ چقدر به حالشان غبطه می خورم... خوشا بر آنان؛ خوشا!

ای بهجت عارفان! می دانم که اکنون همنشین یکی از حضرات معصومین علیهم السلام، هستی... خوشا بر تو... رسیدی به آنجا که باید می رسیدی...

می دانم که در پرتو قرب خدا، به سرور و ابتهاجی رسیدی که برای من و امثال من، قابل درک نیست... و اکنون هم وصال را تجربه کردی! خوشا بر تو...

دعایمان کن، ای شیخ مراجع! دعایمان کن... برایمان دعا کن تا ما هم حداقل اندکی مثل تو شویم... به راستی که نام «بهجت» زیبنده ی تو بود...

چه درس ها که از توصیه ها و دستورالعمل هایت نگرفتم! یادت است گفتی: «ترس مقرّبان از سقوط است نه فقط از آتش؛» ایکاش بودی تا حداقل یک بار دیگر پس از آوردن نام مبارکت می گفتم : «حفظک الله تعالی».. ایکاش

برایمان دعا کن ای منتظر ظهور... دعا کن...