الهی! اتوب الیک ...
ان الله یری ...
سلام علیکم، همانطور که وعده داده بودم، قرار بود مطلبی دربارهی برهانهای وجود خدا بنویسم. البته قرآن وجود خدا را از بدیهی ترین چیزها میداند آنجا که میگوید: « أَ فِي اللَّهِ شَكٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »( إبراهيم : 10) آیا در وجود خدایی که آفریننده آسمانها و زمین است تردیدی هست؟ قرآن یک با یک سؤال کوتاه اما به شدت قاطع، نفٔس انسان را محکوم میکند که چگونه خدا را نمیبیند؟ یک بنده خدایی بود میگفت خدا هست چون من نفَس میکشم. حرف بسیار قشنگی است. لذا خداشناسی یک امر فطری است؛ برای نمونه اگر شما کسی را که هیچ گونه تعلیمات خاصی در زمینه خداشناسی ندیده است در جایی مانند بیابان تنها رها کنید خود به خود متوجه نیروی عظیمی میشود که این جهان را اداره میکند. بد نیست این نکته را یادآور شوم هر دانشمندی، چه ملحد و چه موحد، هنگام کشف یا اختراع یا درس خواندن یا هرکار دیگری از این قبیل، چه بداند و چه نداند، چه بخواهد و چه نخواهد همیشه به این معترف است که بر نظام طبیعت قانون حکم فرماست و هیچ چیزی در آسمان و زمین از حد و مرز خودش تجاوز نمیکند. و همه با قبول این اصل است که به کشف علوم میپردازند. لذا دانشمندانی که به وجود خالق ایمان ندارند، عملشان با اعتقادشان در تناقض است. قرآن این مهم را اینگونه بیان میکند: « لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً » (آلعمران : 83) حقیقتاً چنین است. هیچ چیز در عالَم به صورت اتفاقی یا به تعبیر غلطی که رایج است "شانسی" اتفاق نمیافتد. هنگامی که ذر
