بسم الله الرحمن الرحیم الحمد و الثناء لله رب العالمین بارئ الخلائق اجمعین باعث الانبیاء و المرسلین ثم الصلوة و السلام علی جمیع الانبیاء و المرسلین سیما خاتمهم و افضلهم سیدنا و نبینا و مولانا ابی القاسم محمد و آله الطیبین الطاهرین المعصومین

سلام علیکم.

1.  دیشب بعد از اینکه عید اعلام شد احساس غربت عجیبی داشتم. احساس می‌کردم چیزی را گم کرده‌ام؛ گویا دوستی عزیز را از دست داده‌ام...زیرا از طرفی ماه مبارک رمضان به اتمام رسید... ماهی که به فرموده‌ی نبی مکرم اسلام (ص) نفس‌های بندگان در آن تسبیح و خوابشان عبادت است. ماهی که خداوند آن را بر سایر ماهها برتری داده... آن هم چه برتری؟ مولای متقیان امیر مومنان حضرت امام علی (علیه افضل الصلوات المصلین) می‌فرمایند: «سپاس خدایی را که ماه رمضان را بر دیگر ماهها برتری داده همچون برتری و فضیلت اهل بیت (ع) بر سایر مردم». سبحان الله ! ما کجا و اهل بیت عصمت و طهارت کجا؟ این همه فاصله! یعنی نسبت ماه رمضان بر دیگر ماهها نیز همچون نسبت خاندان وحی است بر سایر مردم؟؟؟؟ جل الخالق!

چه نیکو همنشینی بودی رمضان! تازه داشتیم با تو انس می‌گرفتیم... چه به سرعت آمدی و چه به سرعت رفتی!

چه شب های زیبایی داشتی ای ماه مبارک! چقدر راحت اشک انسان جاری می‌شد و چقدر بهتر آیه ی شریفه «و اذا سئلک عبادی عنی فانی قریب اجیب دعوة الداع اذا دعان» (بقره / 186) را می‌فهمید. بی حساب نبوده که این آیه میان آیات مربوط به روزه قرار گرفته است.

آه! چه زیبا بود ساعات تو ای رمضان! هنگانی که دعای ابوحمزه را می‌خواندم خودم را در محضر شریف امام سجاد (علیه‌الصلوة و السلام) می‌دیدم. به راستی که چقدر حضرات معصومین (علیهم السلام) راه انسان را در مناجات با خدا هموار کرده‌اند...!

اکنون که با خود می‌اندیشم، گاهی گمان می‌کنم که تمام این‌ها خواب بوده ... چقدر سریع می‌گذرد! رجب .. شعبان ... نیمه شعبان... رمضان.. شب های قدر ... محرم ... صفر .. شب و روز عرفه ...این همان قول خدای سبحان است که به حق فرموده است: «اقترب للناس حسبابهم و هم غفلة معرضون» (انبیا / 1 )

آری! رمضان 1430 هم گذشت و ما از مهمانی پروردگار متعال بهره بردیم. بر همه لازم است افسوس بخورند؛ چه آنهایی که استفاده کردند و چه آنهایی که استفاده نکردند. گروه اول باید بگویند چرا بیشتر بهره نبردیم؟ و گروه دوم می‌بایست بگویند چرا بهره نبردیم؟ می‌گویند روزی حضرت مسیح (ع) همراه با یارانش از مسیری می‌گذشتند تا اینکه به جایی رسیدند که ظلمت مطلق بود. مسیح (علی نبینا و آله و علیه السلام) به یارانش فرمود: از این خاک های زیر پایتان بردارید. آنها هم که جایی را نمی‌دیدند؛ هر کس مقداری را برداشت. بعضی کم، بعضی زیاد؛ بعضی هم که برایشان اهمیتی نداشت. بالاخره رفتند تا به روشنایی رسیدند. آن هنگام متوجه شدند آنچه زیر پایشان بوده همه طلا و جواهر بوده.. همه ناراحت و محزون‌اند. آنهایی که برداشته‌اند می‌گویند ایکاش بیشتر برمی‌داشتیم و آنهایی که برنداشته‌اند می‌گویند ایکاش برمی‌داشتیم! در روز قیامت هم همین است. همه حسرت می‌خورند. بی جهت نیست که یکی از نام‌های قیامت "یوم الحسرة" است. هر کسی به بالاتر از خودش نگاه می‌کند و آرزو می‌کند که جای وی بود.                                                                                            
و امروز در روز سعید فطر تنها می‌توانم چشمانم را ببندم و ماهی که شب‌ها و روز‌هایش در محضر مقدس قرآن بودم را در یک لحظه از نظر بگذرانم. آری! وداع با این ماه حزن ویژه‌ای را نصیب ما کرد.

و از طرف دیگر ...

چقدر مظلوم هستید؛ مولا جان! جان عالمیان فدای خاک پایتان باد ! شنیده بودم یکی از زمان‌هایی که امکان ظهور شما در آن بیشتر است ماه مبارک رمضان است... اما آقاجان ! به پایان ماه مبارک رسیدیم ... و نگاه ما همچنان منتظر شماست... مولاجان! چگونه تبریک عید بگویم در حالی که عیدْ روز ظهور شماست ! به خدا قسم، تا شما در میان ما نیستید، هیچ عیدی برای ما سُرور آور نیست.

و ما همواره در انتظارتان نشسته که نه ... ایستاده ایم ... !

عجل الله تعالی فرجکم الشریف

2.  جای تمام کسانی که به دلیل مسافت زیاد از شرکت در نماز باشکوه عید فطر تهران، به امامت ولی امر مسلمین جهان، رهبر فرزانه و محبوب انقلاب، حضرت آیة الله معظم امام خامنه‌ای (روحی فداه) محروم ماندند خالی بود.

بیانات حکیمانه حضرتش همچون باران بهار بر قلب خشکیده‌ی من می‌بارید و به جرأت می‌گویم: تأثیری که فرمایشات گهربارشان در من داشت، هیچ چیز نداشته بود.

البته به نظرم می‌آمد نایب امام غایب‌مان(عج) کمی ناراحت بودند. چون در آخر خطبه‌ی دوم با لحنی انتقاد گونه اشاره به این داشتند که اصلاح الگوی مصرف صرفاً به صورت یک شعار درآمده؛ فرمودند: «متأسفانه كشور در چند ماه اخير بعلت هيجانات كاذب، وقت را از دست داد البته اصلاح الگوی مصرف سالها طول می كشد اما مسئولان، دانشگاهيان حوزويان و همه تلاش كنيم اين مسئله مهم، جداً دنبال شود كه در اين زمينه دولت بايد پيشرو و پيشتاز باشد.»

تأکیدی که معظم له بر روی علم داشتند، مرا مصمّم تر در درس خواندن می‌کرد. فرمودند: « همه دستگاهها بويژه دانشگاه، حوزه، نخبگان و دانشجويان تلاش و مراقبت كنند تا حركت علمی چند ساله اخير، كُند يا متوقف نشود.» چون به عقیده‌ی ایشان علم کلید همه جانبه پیشرفت است. مقام معظم رهبری (ایّده الله بنصره) سخنی قریب به این مضمون هم فرمودند که علت اینکه بعضی از کشورها بی‌محابا ظلم می‌کنند؛ به خاطر علم است. و علم است که ثروت می‌آورد.

اللهم وفقنی لخدمت حضرته

معظم له همچنین در ابتدای خطبه اول توبه را پنجره ای دلگشا به فضای مصفای عفوّ الهی و "پناهگاه پروردگار كريم برای بندگان بی پناه" خواندند و خاطر نشان كردند ماه رمضان زمينه طبيعی توبه و بازگشت به سوی پروردگار را فراهم كرد و اين دستاورد بزرگ را می توان با تقوا و پرهيزگاری حفظ كرد.

خدا می‌داند این جمله شان چقدر متحوّلم کرد: « مردم بويژه جوانان عزيز، دلهای نورانی خود را قدر بدانند و در تمام طول سال با نماز اول وقت، حضور در مساجد و تلاوت و انس با قرآن اين نورانيت را حفظ كنند.»

و در باره روز قدس فرمودند: «مردم با مشخص كردن جهت حركت انقلاب و نظام، بار ديگر به جهانيان اثبات كردند كه سياستمداران و مسئولان غربی در تلاشهای ضد ايرانی خود، در پی سرابند و ترفندها و حيله های دشمنان بر روحيه اين ملت بزرگ اثری ندارد.»

تکبیر مردم در اثنای فرمایشات شریف‌شان غرور ستوده‌ای در دلم می‌انداخت.

به هر حال دعای همیشه ما این است: اللهم سلّم قائدنا.

و زمزمه لب‌هایمان این است: از تو به یک اشاره / از ما به سر دویدن

(لینک خبر)

3. بحمدالله و المنة در جستجوی خدا  با تکمیل پست قبل بروز شد.

اَللّـهُمَّ اِنَّ عَفْوَكَ عَنْ ذَنْبى،    خدايا براستى گذشت تو از گناهم

وَتَجاوُزَكَ عَنْ خَطيـئَتى،         و چشم پوشيت ازخطايم

وَصَفْحَكَ عَنْ ظُلْمى،            و ناديده گيريت از ستمم

وَسَتْرَكَ عَلى قَبيـحِ عَمَلى،    و پرده پوشيت بر كار زشتم

وَحِلْمَكَ عَنْ كَثيرِ جُرْمى        و جرم بسيارم

 عِنْدَ ما كانَ مِنْ خَطَأى وَعَمْدى،         كه به خطا يا از روى تعمد كردم

اَطْمَعَنى فى اَنْ اَسْئَلَكَ        مرا به طمع انداخت تا از تودرخواست كنم

مـا لا اَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ                        چيزى را كه مستحق آن نيستم،

الَّذى رَزَقْتَنى مِنْ رَحْمَتِكَ،      درخواست كنم آنچه را كه از رحمتت روزى من كردى

وَاَرَيْتَنى مِنْ قُدْرَتِكَ،                         و از قدرتت به من نماياندى

وَعَرَّفْتَنى مِنْ اِجابَتِكَ،           و از اجابت دعايت به من شناساندى

فَصِرْتُ اَدْعُوكَ آمِناً،              و اين سبب شد كه من از روى اطمينان تو را بخوانم

وَاَسْئَلُكَ مُسْتَأْنِساً              و با تو انس گرفته

لا خآئِفاً وَلا وَجِلاً،    بدون ترس و واهمه از تو حاجت بخواهم

مُدِلاًّ عَلَيْكَ فيما قَصَدْتُ فيهِ اِلَيْكَ،   و تازه در مطلوب و مقصود خود با ناز و عشوه به درگاهت آيم

فَاِنْ اَبْطَاَ عَنّى عَتَبْتُ بِجَهْلى عَلَيْكَ،      و اگر حاجتم دير برآيد بواسطه نادانيم بر تو اعتراض كنم

وَلَعَلَّ الَّذى اَبْطَاَ عَنّى هُوَ خَيْرٌ لى         در صورتى كه شايد دير كردن آن براى من بهتر باشد

لِعِلْمِكَ بِعاقِبَةِ الاُْمُورِ،            زيراتو داناى به سرانجام كارها هستى

فَلَمْ اَرَ مَوْلاً كَريماً اَصْبَرَ          و از اين رو من نديدم مولاى بزرگوارى را كه

عَلى عَبْد لَئيم مِنْكَ عَلَىَّ      بر بنده پست خود شكيباتر از تو باشد بر من

يا رَبِّ،     اى پروردگارم

اِنَّكَ تَدْعُونى فَاُوَلّى عَنْكَ،      تو مرا مى خوانى ولى من از تو رو مى گردانم

وَتَتَحَبَّبُ اِلَىَّ فَاَتَبَغَّضُ اِلَيْكَ،     و تو به من دوستى مى كنى ولى من با تو دشمنى مى كنم

وَتَتَوَدَّدُ اِلَىَّ فَلا اَقْبَلُ مِنْكَ،      و تو به من محبّت كنى و من نپذيرم

كَاَنَّ لِىَ التَّطَوُّلَ عَلَيْكَ،          گويا من منّتى بر تو دارم

فَلَمْ يَمْنَعْكَ ذلِكَ مِنَ الرَّحْمَةِ لى وَالاِْحْسانِ اِلَىَّ،

و باز اين احوال باز ندارد تو را ازمهر به من و و احسان بر من

وَالتَّفَضُّلِ عَلَىَّ بِجُودِكَ وَكَرَمِكَ، و بزرگواريت نسبت به من از روى بخشندگى و بزرگواريت

فَارْحَمْ عَبْدَكَ الْجاهِلَ،          پس بر بنده نادانت رحم كن

وَجُدْ عَلَيْهِ بِفَضْلِ اِحْسانِكَ،  و از زيادى احسانت بر او ببخش

اِنَّكَ جَوادٌ كَريمٌ،      كه براستى تو بخشنده و بزرگوارى

(فراز هایی از دعای شب‌های ماه مبارک رمضان، دعای افتتاح از حضرت مولانا صاحب العصر و الزمان- اروحنا فداه)

در محضر امام صادق (علیه‌السلام) – در جستجوی خدا

بسم الله الرحمن الرحیم، الحمدالله رب العالمین،بارئ الخلائق اجمعین و الصلوة و السلام علی عبدالله و رسوله و حبیبه و صفیه و حافظ سره و مبلغ رسالاته سیدنا و نبینا و مولانا ابی القاسم محمد و ‌آله الطیبین الطاهرین المعصومین

ولادت حضرت آقا امام حسن مجتبیٰ (علیه‌السلام) است؛ حضرات معصومین (علیهم‌السلام) کلهم نور واحد هستند و کلامشان کافی برای سعادت دنیا و آخرت.

در این جمله دقت کن تا حقیقتش را دریابی :

حضرت می‌فرمایند: «مردم در سرای اشتباه و بی‌خبری به سر می‌برند،‌ کارها را انجام می‌دهند و از فرجام آن خبر ندارند، ولی هنگامی که قدم به قیامت گذاردند،قدم در سرای یقین می‌گذراند، آن روز می‌دانند ولی توان ندارند.»

در این جمله‌ی حضرت هرچقدر هم بیندیشی کم است. لکن تو را بیش از ظرفیتت وظیفه‌ای نیست؛ پس در حد توانت عمل کن و در تک‌تک لحظات زندگی به خاطرش داشته باش.

و السلام علی من اتبع الهدیٰ

پ.ن:  از لطف دوستان سپاسگزارم؛ الآن دیگه قصد ندارم وبلاگ تعطیل باشه ... اما شاید هم دیر به دیر پست بنویسم.

برای مطالعه: